Kaligrafia

Strona Głowna

KALIGRAFIA- (grec. kalos = piękny, grafo = piszę) — sztuka pięknego pisania uwzględniająca przede wszystkim estetyczną stronę pisma, a zupełnie pomijająca zagadnienia techniczne (materiały, narzędzia). Ogólnie przyjęto, że piękne kaligraficzne pismo powinny cechować: prostota, czytelność, równość, potoczystość i czystość wykonania. Kaligrafii w starożytnej Grecji mało poświęcano uwagi, natomiast pismo rzymskie z punktu widzenia kaligraficznego jest doskonałym wzorem, łączącym monumentalną prostotę, wyrazistość  i estetyczną formę. Największy rozkwit kaligrafii przypada na Średniowiecze. Inicjały rękopisów iluminowane zwłaszcza w klasztorach są często prawdziwymi dziełami sztuki. 
W kancelariach dyplomatycznych powstają skomplikowane pisma przypominające tajne szyfry. Do nich należą pisma kancelaryjne powstałe we Włoszech, np.„cancelleresca corsiya”, następnie piękne pismo z lekka pochyłe słynnego kaligrafa Ludoyico Vicentino z połowy XVI wieku. We Francji pod wpływem włoskiego pisma kancelaryjnego powstało pismo „okrągłe” (Ronde) zachowane z niewielkimi stosunkowo zmianami do dnia dzisiejszego. W połowie XVII wieku kształtuje się pismo „okrągłe”- pionowe, tzw. financiere, które po nieznacznych zmianach kaligrafów holenderskich przejęli Anglicy 
i przystosowali je do codziennego użytku. Jako „lettre inglese” rozeszło się to pismo po całym świecie, wypierając ostatecznie gotyk. Na wschodzie muzułmańskim kaligrafia miała wielkie znaczenie, np. w Arabii i innych krajach. Piękne wykaligrafowane pismo arabskie jest wysoko cenione. Kaligrafia ustąpiła miejsca na początku bieżącego stulecia liternictwu użytkowemu. Do rozwoju i nauki pisma kaligraficznego najwięcej przyczynili się: A. Durer, K. Rossberg, F. Oliyer, H. Stephani, J. Pestalozzi, M. Greiner, J. Payer, H. Dietlein, F. Soennecken i inni. W Polsce wielkie zasługi na polu kaligrafii położyli: Stanisław Serafin Jagodyński (autorksiążki „Kaligrafia — Cancelarria”, wydanej w 1695 r,), ks. Onufry Kopczyński (autor dzieła „Nauka o dobrym piśmie” wydanego w Warszawie w 1807 r.), Józef Czernecki (autor książki wydanej przy współpracy J. Szablowskiego i S. Tatucha „Podręcznik do nauki kaligrafii”, 1904 r.), J. Gołębiowski (autor dzieła „Nauka pisania na nowych poglądach” wydanego w 1917 r.), Stefan Tatuch (autor książki „Nauka pisma użytkowego i ozdobnego” wydanej w 1927 r.), Tadeusz Wolter i inni. Spośród licznych wzorów tego pisma do najpiękniejszych należały wzory Wilhelma Kazimierza Nowickiego. 

 

Informacje
Aktualnosci
Historia Konkursu
Galeria
Laureaci Konkursów
Narzedzia
Słowniczek
Liternictwo
 
 

Copyright by RAPH