Narzędzia

Strona Główna
Informacje
Historia Konkursu
Galeria
Laureaci Konkursów
Kaligrafia
Narzedzia
Słowniczek
Liternictwo

 

 

Zanim powstało pióro wieczne ludzkość przez wieki posługiwała się piórami maczanymi. Już ponad 4000 lat temu używano ich w starożytnym Egipcie. Były to głównie gęsie pióra, które maczano w soku jagodowym. Praktycznie do końca XVIII-tego wieku nic nie zmieniło się. Pojawiły się wprawdzie stalówki metalowe, ale pisanie dalej było uciążliwe. Dopiero w 1884 roku nastąpił przełom. Wtedy to L. E. Waterman opatentował swoje "idealne" pióro (Ideal Fountain Pen). Nie nastąpiło to jednak od razu. Idea pióra, które zawierałoby zbiornik z atramentem, kiełkowała od początku XIX-go wieku. Nie było to jednak tak proste jakby się z pozoru wydawało. Kiedy zbiornik był zamknięty atrament nie przepływał, gdy był otwarty - prawie natychmiast wypływał. 
Innym problemem był sam atrament. Nie był on tak czysty jak współczesny. Zawierał wiele zanieczyszczeń, które blokowały przepływ. W przypadku piór maczanych nie stanowiło to problemu, ale do nowych piór potrzebny był zupełnie inny. Próbowano różnych metod. Wykorzystywano barwniki naturalne, ale papier ich nie wchłaniał. Metale rozpuszczane w kwasach dawały dobre atramenty. Jednak papier ulegał przepaleniu. 
W latach 60-tych XIX-go wieku udało się w końcu wyprodukować atrament, którego woda nie zmywała, nie blakł też z czasem. Niestety miał swoją wadę. Powodował korozję stalówek metalowych. Do ich produkcji zaczęto więc używać złota, które jej nie podlegało. Ale i ono miało swoje wady. Jest miękkie i szybko się zużywa pod wpływem tarcia. Wyposażenie czubków stalówek w metal odporny na zdzieranie stało się niezbędne. Wybrano iridium, które  było odporne na korozyjne działanie atramentu ,było twarde, łatwo łączyło się ze złotem i łatwo dawało się szlifować 
Iridium produkowano w postaci proszku, a następnie formowano w mikroskopijne kulki, które przylutowywano do czubków stalówek. 
Do roku 1880 opanowano technologię niezbędną do wyprodukowania pióra wiecznego. Wkrótce pojawiło się wielu producentów m. in. A. T. Cross, Mabie Todd, Paul E. Wirt, John Holland i inni. Pióra te stanowiły niezwykły postęp w stosunku do piór maczanych, niemniej miały swoje wady. Gdy ulegały nadmiernemu ochłodzeniu lub ogrzaniu, powstawały kleksy lub nie pisały. Z tym problemem poradził sobie Waterman i z tego właśnie powodu nazywany jest ojcem współczesnego pióra wiecznego. Zdawał on sobie sprawę, że prosty kanał w spływaku pióra - prowadzący atrament ze zbiornika do stalówki - ma umożliwić dwie rzeczy: wypływ atramentu i napływ powietrza w wolne miejsce. By to mogło zadziałać naciął na dnie kanaliku 3 cienkie rowki. Dzięki temu, wykorzystując zjawisko kapilarności, atrament przepływał przez te rowki, a górą kanału napływało powietrze. Powstała równowaga umożliwiająca jego płynny przepływ czyli ciągłe pisanie.

Designed by RAPH